W skrócie

29 stycznia 2010, West Jordan, Utah

Jako matka siedmiorga dzieci, ostatnich z zespołem Downa, Kathy Soper jest znany z emocjonalnego uczciwości jej piśmie (która obejmuje osobiste eseje i książki długości wspomnień) i jej założyciela Segullah i czasopisma danej LDS kobiet literackich. W tym wywiadzie, Kathy mówi otwarcie o swojej walce z depresją przez całe życie oraz unikalnym dynamicznego, istnieje w jej rodzinie, gdzie mama i kilka dzieci pracują wspólnie, aby zachować zdrowie.

Urodziłem się w Waszyngtonie w 1971 roku i mieszkał na przedmieściach w całym moim dzieciństwie. Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałem pięć lat. Moja matka wyszła ponownie za mąż rok później do nieaktywnej człowieka LDS i nawróciła się do LDS kościoła, gdy miałem siedem. Biskup odwiedził nas spróbować skontaktować się z moim ojczyma, ponieważ to on był nieaktywny przez długi czas i moja mama zaczęła z nim rozmawiać. Zakończyła się coraz ochrzczony. Podobnie jak moich trzech braci, miałem misyjnych rozmowy, gdy byliśmy osiem lat i wybrałem się ochrzcić. Nie pamiętam, naprawdę dużo o tym, ale wiedziałem, że moja mama była zadowolona i czułam się z tym dobrze.

Ale było wiele napięć w rodzinie. Chcemy iść do kościoła może 30 procent czasu (mój brat i pójdę odwiedzić naszego taty dom w weekendy), więc brakuje nam wiele spotkań kościelnych następnie, a także, byśmy zrobili wiele działań rodzinnych w niedziele . Trudno było dla mojej mamy, ponieważ jako nowego członka, złapała wizję "rodziny Mormona" idealnego, ale to trudne, kiedy nie można tak się stało.

Zacząłem spadać z działalności kościelnej w gimnazjum. To było trudne, ponieważ program dla młodych kobiet w moim oddziale było bardzo małe były tylko trzy inne dziewczyny w moim wieku i nie mogę odnosić się do żadnego z nich. Czułem się jak outsider i pojedzie do obozu dziewcząt i nie mógł połączyć się z nikim. Byłem całkowicie nieaktywne do czasu skończyłem liceum.

Jak więc możesz skończyć udział Brigham Young University?

Moje życie rozpadło się na wielu frontach w czasie mojej ostatniej klasie szkoły średniej, z powodu destrukcyjnych zachowań i relacji ja rozwiniętych. Chciałem, aby uzyskać jak daleko od domu, jak to możliwe. Chciałbym tylko stosuje się do University of Maryland i BYU bo to były tylko uczelnie mogłem sobie pozwolić. Kiedy litery akceptacji przyszedł, byłem bardziej przygnębiony niż bym kiedykolwiek, a pomysł na uzyskanie z dala od domu była bardziej atrakcyjna niż wcześniej, więc skłamałam moją drogę przez moją kościelną BYU wywiadzie zatwierdzania i pokazał się jako pierwszoroczniak bardzo trudnej w salach Helaman.

Ten rodzaj opowieści dręczy wiele osób, i nie bez powodu. Ale udział BYU była kluczowym punktem zwrotnym w moim życiu. Na BYU, zacząłem chodzić do kościoła, bo była wymagana. Zacząłem czuć Ducha, którym ja nie czułem się tak długo, a ja czułem bezpieczeństwo i pewność. Miałem naprawdę dobre doświadczenia z mojego biskupa, że ​​lata, kiedy wszyscy z mojej burzliwej przeszłości przyszedł wycieki. Poznałam mojego męża-to-be, Reed, na początku mojego drugiego roku. Mając go w swoim życiu zrobił wielką różnicę. Pobraliśmy się w świątyni na końcu mojego młodszego roku. Idąc do świątyni było naprawdę przemawia do mnie, i nie czułem pokój w taki sposób, że nie czuł, ponieważ byłem bardzo mały. Czułam się, jakbym był w domu i to było naprawdę potężne doświadczenie.

Zaszłam w ciążę z Elizabeth, moje pierwsze dziecko, sześć miesięcy po Reeda i ja byliśmy małżeństwem. Byłem 21 i nie byłem "osoba dziecko" w ogóle. Kiedy babysat jako nastolatek nienawidziłem dzieci. Nigdy nie myślałem, że jak dzieci. Ale kilka miesięcy po moim ślubie, nasz sąsiad w naszej studenckiej kamienicy BYU urodziła dziecko, a to był pierwszy raz byłem wokół noworodka. Duch został dopiero zaczynają kwitnąć we mnie, i coś o byciu wokół tego nowego dziecka był jak magnes. Nigdy nie widziałem czegoś tak pięknego i chciałam dziecko w moim własnym. Nigdy wcześniej nie czułem tego rodzaju pragnienia wcześniej.

Czy depresja częścią twojego życia podczas tych studiów i lata newlywed?

W moim juniorów roku studiów byłem zupełnie zrujnowany. Podczas mojego zaangażowania, płakałem każdej nocy, ku oszołomieniu Reeda. To był pierwszy raz byłem nigdy poważnie depresję. Byłem w terapii i zaczęłam przyjmować leki po raz pierwszy. Chciałbym płakać godzinami. Nie myślałem o niczym szczególnym, to był tylko ten odłączony smutek i poczucie rozpaczy i ciemności, który zstąpi na mnie. Chciałbym tylko płakać i płakać, a ja czułem się jak mogłem płakać wiecznie i nigdy się zrobić. To było straszne, beznadziejne, okropne uczucie. A mój terapeuta zaleca biorę leki przeciwdepresyjne przez krótki okres czasu. Wziąłem je na kilka miesięcy, zanim wyszła za mąż, a kiedy zaszłam w ciążę kilka miesięcy później, zatrzymałem ich podjęcia.

Po Elizabeth urodziła, Duch był naprawdę silny. Chciałem być niesamowite mama dla tego małego dziecka i chciałem wszystko być idealne dla niej zrobić wszystko właściwie. Widząc walkę Elizabeth z normalnych rzeczy o czym żyje była psychicznie bardzo bolesne dla mnie. To bolało. Czułem się smutny i zmartwiony dużo o normalnych rzeczach życia. I nie posiadający ataki płaczu robiłem, kiedy byłem zaangażowany, ale nadal w depresji i nie poznałem go.

W tym samym czasie, byłem naprawdę w Ewangelii. Czytałem Księgę Mormona na własną rękę po raz pierwszy, gdy Elżbieta była dzieckiem. Zatrzymałem się późno w nocy i pracował w mojej książce kolegium mormonów instrukcji na własną rękę. Byłem głodny, za to. Bardzo mi się podobał.

Przez około dziesięć lat, byłem "turbo mama" i gorliwy mormonów. Moja rodzaj motywacji jak chce być prosto-student. To było bardzo zorientowane zewnętrznie i choć czułem Ducha partii, to był niedojrzały sposób zbliża się do ewangelii. I byłem niedojrzały, byłem w moich lat 20. i to tylko moja etap rozwoju. Myślałam, że jest naprawdę sprawiedliwy, ale nie zdawałem sobie sprawy jak daleko znaku byłem, bo koncentruje się na moim zachowaniu zewnętrznym, a nie na moich relacjach z ludźmi iz Bogiem.

Było wydarzenie, które spowodowało zmianę w sposobie przeglądanych duchowość?

Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy zaszłam w ciążę z moim szóstym dzieckiem. To wtedy mój maluch Matt, nasz piąty dziecko, złamał kość udową. Był to pierwszy kryzys mieliśmy w naszej rodzinie, a tak naprawdę wstrząsnął mną do posiadać Matta w gipsie ciała, a także do usług społecznych wywiadów mnie próbuje dowiedzieć się, czy mój mąż lub ja go zranić. To było traumatyczne. Byłem bardzo chory z ciążą i czuł się bardzo wrażliwe i zużyta. Wtedy Sam nasz szóstym dzieckiem, urodził się trzy tygodnie wcześniej i miał być w [noworodków intensywnej terapii jednostka] Nicu. Stan Sama była bardzo słaba w pierwszej kolejności. Pewnej nocy jego stan szybko pogarsza się i myślałem, że umrze. Nigdy przedtem nie doświadczył takiej usterki. Czułem się jak zasłony, były oszukany-I nagle świadomość, że ludzie wokół mnie były cierpienia, i że moja rodzina nie była zwolniona.

Do tego momentu wiedziałem, że złe rzeczy się wydarzyło, ponieważ niektóre naprawdę trudne rzeczy zdarzyło mi się jako dziecko, ale wszystko było inaczej jak mama. Czułem zdesperowani, jak musiałem zachować te złe rzeczy dzieje się z moimi dziećmi, a ja nie chcę, żeby czuć się tak jak czułem jak dziecko. Nie chciałem im się krzywda i chciałbym coś zrobić, aby starać się zapobiec. Ale gdy nie było kryzysów zdrowotnych, miałem zerową kontrolę. Uświadomiłem sobie, że o ile okoliczności iść, nie byłem "trzyma lejce" w ogóle.

Jak więc poradzić sobie z tym nowym realizacji?

Napisałem swój pierwszy osobisty esej, "Drzwi Shaulee firmy", gdy Sam był o sześć miesięcy. Pierwsza wersja była okropna, bardzo ckliwy i emocjonalnie manipulacji, ale myślałem, że to był wielki. Zrobiłem kopie dla wszystkich moich przyjaciół i rodziny, i leciał wysoko, aż zaufany przyjaciel zaproponował jakiś delikatny, ale zarazem stanowczości opinie. To było na wysokości innego epizodu depresyjnego. Z czasem zmieniony na esej i przedłożyła go do konkursu pisania Exponent II, i został uhonorowany się nazywać współpracy zwycięzcą.

Niedługo po tym Kylie Turley, bliski przyjaciel z moich żonaty-at-byu dni, zaczęliśmy rozmawiać o założeniu własnego pisma literackiego. Pomysł wydawał się szalony w pierwszym, ale nie pozwolił mi odejść. Po urodzeniu Sama bym uderzył ten kryzys tożsamości, kiedy uświadomiłem sobie, nie miałem pojęcia, kim jestem, co naprawdę wierzył i co wiem o życiu. Próbowałem zgrać życie rodzinne zamiast życia od wewnątrz siebie i odnoszenia się do ludzi jako autentyczne osoby, pozwalając życie mnie nauczyć i przemień mnie. Zdałem sobie sprawę, że nie może być dobrym rodzicem lub dobra żona lub dobry siostra w Ewangelii, jeśli nie mam tego centrum w sobie, że rdzeń tożsamości i samoświadomości. Właśnie odkrycie, że pisanie było kluczem do tego. Segullah powstał jako forum, na którym inne kobiety LDS może mają podobne doświadczenia.

Więc pisanie przynosi samoświadomość?

Może. Kiedy dzielimy pisma z innymi ludźmi, stajemy się bardziej świadomi siebie i nas samych. Ta świadomość była ogromna punkt zwrotny dla mnie. Wcześniej moje poczucie własnej wszystko zostało opakowane w jaka matka jestem i jak skuteczne byłem w podejmowaniu rzeczy dzieją się na moich dzieci. Brzmi to szlachetny, ale jeśli matka jest napędzany przez niepewności będzie ona udaremnić jej własne wysiłki najlepsze. Po Sam urodził się, że skupiają się na rozwoju solidną tożsamość, że mogę dotrzeć do innych ze i tworząc wspólnotę kobiet LDS, którzy usiłowali podobne samopoznania poprzez pisanie. Że przesunięcie nacisku było naprawdę ważne. Próbowałam przez dziesięć lat, by stać się zmieścić rzekomą ideał matki LDS, a ja byłem bardzo niespokojny i bojaźliwy większość czasu. Ten strach wysypała się do mojego wychowania i mojego małżeństwa i moich relacji z innymi ludźmi.

Jak przyjazd Tomasza, dziecko najmłodsze, zmień rzeczy w swojej rodzinie?

Chciałbym stara się zajść w ciążę przez około półtora roku. To był pierwszy raz, to nie przychodzi łatwo, a tak naprawdę wstrząsnął mnie. Kiedy zaszłam w ciążę z Tomaszem, to był ogromny powód do świętowania Reeda i ja. Nasze małżeństwo było wystarczająco stabilne przez cały czas, ale przez wiele lat nie było dużo napięcia w naszym związku. I właśnie w tym trybie, w którym starałem bardzo trudne (bardzo!), Aby go zagrać swoją rolę jako ojca i męża sposób pewny, a to spowodowało wiele niechęci między nami dwoma. Po moim kryzysu tożsamości i wynikające przesunięcie nacisku, zacząłem puszczać moich "Control Freak" sposobów, a Reed i miałem niesamowity renesans w naszym związku. To dziecko rozwija się symbolem naszej odzyskanej miłości i zaangażowania. Po prostu zachwyceni.

Jednak od samego początku było bardzo ciężko ciąży, znacznie bardziej niż moich innych. Czułem, że moje ciało zostało zużyte z łożysk i opieki nad dziećmi, tak wielu, a ja wiedziałem, że będę mieć twardy czas noszenia ciąży do terminu porodu. Mimo to, byłem wstrząśnięty i przerażony, gdy poszedłem do pracy na 28 tygodni, prawie trzy miesiące wcześniej. Na szczęście lek przestał skurcze, a ja byłem na resztę szpitalnym łóżku przez dwa tygodnie przed moim wody płodowe i Thomas urodził. Ze względu na swoje wcześniactwo nie było duże prawdopodobieństwo ciężkiego niewydolności oddechowej, więc byliśmy bardzo ulgę, gdy jego wyniki Apgar były dobre. Następnie lekarz przyszedł i powiedział nam, pomyślał Tomasz miał zespół Downa. Czułem się kompletnie przerażona i zmartwiona, że ​​nie byłbym w stanie kochać go z powodu jego niepełnosprawności. W tym czasie Thomas został zwolniony ze szpitala sześć tygodni później, byłem w środku pełnoobjawowej depresji i wszystko gwałtownie w dół stamtąd.

Gdybyś był leczony z powodu depresji w latach pomiędzy urodzenia Elżbiety i narodzenia Tomasza?

Nr Patrząc teraz, widzę wyraźnie, że jestem przygnębiony te wszystkie lata, ale nie poznałem go w tym czasie. Łagodną lub umiarkowaną depresją czuł normalnie do mnie, nie było aż wznowione leki, które widziałem mój stan za co to było.

Dla mnie, w czasie epizodu depresyjnego, budząc się jest ciężarem. Oddychanie jest bolesne. Jest to stały stres po prostu żyć. Mieć, że ciężar usunięty, pozostawiając tylko zwykłych wzlotów i upadków emocjonalnych ... Nie mogę nawet opisać różnicę. Wierzę, że lek uratował mi życie, dosłownie.

Co ty, że pomoże Ci się najbardziej?

Byłem widząc doskonałą terapeuta regularnie raz pierwszy od czasów studiów i to co miało duże znaczenie. Ale nie mogłem robić prace robię teraz z nią, co wymaga sporo emocji jasności i spokoju, gdybym nie brała moje lekarstwa. Przed rozpoczęciem leczenia pomyślałem: "Chcę, aby rozwiązać swoje problemy, nie maskują je z narkotykami." Jednak leczenie jest bardzo rzeczą, która pozwala mi rozwiązać te problemy. Różne podejścia do pracy oczyszczalni dla różnych ludzi, lek nie tylko opcją. Ale kombinacja leków i terapii wykazano za najbardziej skuteczny, a to, co działa dla mnie, wraz ze środkami takimi jak światłoterapii, medytacji i regularnych ćwiczeń fizycznych rygorystyczne.

Wyobrażam sobie, że to trudny proces, aby uświadomić sobie, "to jest coś, co będzie ze mną do końca mojego życia."

Przez resztę tego życia co najmniej. Byłem tak dumny, kiedy odstawiłam że Prozac, kiedy zaszłam w ciążę z Elżbietą i czułem się jak mogłem normalnie funkcjonować. Nie chcę być zależna od leków. To straszne uczucie wiedzieć, że aby być osobą, funkcjonowanie trzeba wziąć leki i w moim przypadku, to nie jest tymczasowy. Ale ja sam zrezygnował do tej rzeczywistości. Kiedyś myślałem, ustalenie sam byłem silny rzeczą do zrobienia, i że przyjmowanie leków był policjant-out. Teraz rozumiem, że sposób, aby być silny jest leczenie, a sposób, który będzie odpowiedzialny jest lepiej.

Jak twoje doświadczenie z depresją pomaga rozpoznać te same znaki ostrzegawcze w waszych dzieci?

Kiedy czułem się bardziej zdrowy i stabilny, a ja dostał po mojej odporności na posiadanie depresję, byłem w stanie rozpoznać niepokojące zachowania w jednym z moich synów, a następnie w jednej z moich córek, a ostatnio w innym syna. Największym przejawem był dla nich głębokie i trwałe smutek, że nie został dołączony do niczego, ciężar kalectwa melancholii i strachu i lęku, że nie ma obliczyć. To normalne, że smutno, kiedy smutne rzeczy się zdarzają. Ale to nie jest normalne dla sześciu-letni płakać, bo martwi się o los swej duszy, lub do dziewięciu lat życzyć (głośno i wielokrotnie), że mogłaby przestać żyć. Ona zwerbalizować jak izolowany czuła się od ludzi i jak bardzo pogardzie siebie i chciał zatrzymać istniejących. Zachowanie-mądry, jeden z największych wskazówek (dla moich nastoletnich synów, zwłaszcza) jest, kiedy nie mogę spać, bo są tak pobudzone przez smutku i strachu.

Nie wstydzić się depresji, a nie przeniesienie poczucie wstydu dla moich dzieci była duża pomoc. Cieszę się, że mogę im powiedzieć: "Wiem, jakie to uczucie" i myślę, że jesteś zadowolony, za to też. Ale jest druga strona. Niektórzy ludzie mówią: "Och, to jest tak wielka, że ​​jesteś w depresji i Twoje dzieci mają depresję więc można zrozumieć siebie", a pod wieloma względami to prawda. Jeszcze w tym samym czasie sprawia, że ​​życie znacznie trudniej dla wszystkich zaangażowanych, bo w depresji potrzeby dziecka gwałtownie wzrośnie, ale w depresji matki pojemność pomóc drastycznie się zmniejsza. To bardzo słaba sytuacyjne dopasowanie. Jeśli mam walczyć, jestem, że o wiele mniej w stanie pomóc moim dzieciom, którzy walczą i to jest straszne, okropne uczucie.

Jak się swoimi doświadczeniami z depresją zmieniłeś świadectwo i swój związek z Ewangelią?

Tak wiele się zmieniło. Mam puścić wielu obcych wierzeń, idei i paradygmatów z kulturą LDS które nie pasują do mojego doświadczenia. Ale w tym samym czasie, centralne elementy mojego świadectwa nie uległy zmianie w rzeczywistości stali się bardziej zakorzenione. Być może najbardziej wyraźna zmiana mogę określić to, że nie boję się jak ja kiedyś. Najbardziej bolesne rzeczy w moim życiu moich błędów i grzechów, kryzysów i podziałów, a także rany otrzymał z rąk innych, które okazały się moje największe pojazdy do wolności i wzrostu i miłości, a więc do szczęścia. Więc nie wierzę, na pomysł, że największe sukcesy osoba, najbardziej sprawiedliwy, jest ten, kto pozostaje najbardziej unscarred śmiertelności. Wierzę, że możemy stać się kim jesteś miało być życie, pozwalając, aby nas przemieniać.

W skrócie

Kathryn Lynard Soper

Lokalizacja: West Jordan, UT

Wiek: 38

Dzieci: siedmioro dzieci w wieku od 16 do 4

Zawód: pisarz, redaktor i założyciel Grupy Segullah

Szkoły ukończone: Brigham Young University, BA w języku angielskim

Aktualny Rozmowy Kościół: nauczyciel Doktryna Gospel

Na stronach internetowych: www.KathrynLynardSoper.com

Wywiad przez Szela Miner. Zdjęcia od Maralise Petersena i Brittney Oler r.

Podziel się tym artykułem: