W skrócie

Jana Riess został ochrzczony w jej ostatnim roku studiów w Princeton Theological Seminary. Jej plan kariera jako protestancki pastor wykolejony przez jej nawróceniu, ona teraz jest redaktorem religijnego wydawnictwa, uczy kolegium, a pisze o religii. Jej ostatnia książka, świętość Flunking jest pamiętnik około roku na drodze swego rozwoju praktyk duchowych.

Opowiedz mi o swoim religijnym tle.

Byłem wychowywany w Western Illinois, niedaleko od Nauvoo. Moja matka była agnostyk. Mój ojciec był ateistą, więc dorastałem bez religijnego tła. Nie uczono w to uwierzyć, ale nie pamiętam czas, kiedy nie wierzę i komunikować się z Bogiem.

Mój pierwszy kontakt z historią i Mormon mormonizm było kiedy miałem jedenaście. Wziąłem klasy letni nazwie "Nauvoo i mormoni." Wziąłem go, bo miał wycieczkę i bardzo lubiłem nigdzie. Pod koniec tego tygodnia dwa Oczywiście, wszyscy poszli do Nauvoo na jeden dzień. Mój szef pamięć Nauvoo, innych niż wymioty na Merry-go-round w parku był pokój zwany pokój Kobiet. Miał rękodzieła i kołdry i było ogromne zdjęcie z Marie Osmond i jej matką na ścianie.

Wróciłem do Nauvoo kilka lat później, a Marie było. Cała sprawa została usunięta z sali Kobiet, najwyraźniej dlatego, Marie dostał rozwód i już nie moralny wzór. Obie te rzeczy wykonane na mnie wrażenie: fakt, że to właśnie tam w pierwszej kolejności oraz fakt, że zniknął, kiedy jej życie przestało być kulturowy ideał.

Jana i jej mąż

Byłem młodszy w Wellesley, religii głównym, kiedy zacząłem czytać bardziej poważnie o Mormoni. W następnym roku postanowiłem zrobić mój starszy tezę wyróżnieniem na Mormoni i polityki amerykańskiej. Miałem też kilka znajomych Mormoni, a jeden z nich w szczególności zrobił ogromne wrażenie na mnie. To dzięki niej przykład, że zacząłem widzieć, że istnieje wiele różnych rodzajów Świętych w Dniach Ostatnich, którzy byli wierni i ortodoksyjne, ale bardzo zaangażowany ze światem.

To jest, gdy historia staje się trudna do powiązania. To zawsze trudne, jak sądzę, do przekazywania nieopisane doświadczeń do innych osób. Po studiach poszedłem do spędzenia Latem 1991 roku w Vermont z przyjaciółmi, a jednocześnie byłem tam spędziłem dzień w Joseph Smith Memorial w Sharon. Misjonarz nie wyzwał mnie czytać Księgę Mormona. Przyjąłem wyzwanie i zaczął czytać Księgę Mormona. Przez resztę lata poznałem regularnie z dwóch siostrzanych misjonarzy o moim wieku. To dzięki czytanie Księgi Mormona, że ​​zacząłem myśleć o mormonizmu poważnie jako wybór dla mnie, a nie tylko jako coś, by studiować lub obserwować jako ciekawostkę, ale jako coś, co może przysługiwać roszczenie o moim życiu.

Problemem było to, że byłem wyruszeniem do Princeton Theological Seminary. Miałem już ustawione na drogę kariery jako protestancki minister, a ja był również zaangażowany ożenić się z protestancką człowieka. Wybór do zmiany religii w taki sposób drastyczny miał daleko idące konsekwencje, że nie byłem gotowy do przyjęcia w tym czasie.

Kładę mormonizm na back-palnik, ale znalazłem Ciągle wraca do niego. Chciałbym znaleźć usprawiedliwienie do pisania dokumentów na ten temat. Spędziłem dużo wolnego czasu na czytanie o tym. Czytałem dużo Dialogu [Mormoni akademickie dziennik], który mieli w stosy w bibliotece uniwersyteckiej. Trudno było mi się przyznać, nie było to tylko akademickie zainteresowanie, ale również głęboko osobiste jedno.

Zajęło mi to aż do zimy 1993 r. do stwierdzenia, że ​​to było coś chciałem zrobić bardziej osobiście. Napisałem list do innego mojego przyjaciela, który był w Wellesley ze mną. Opuściła na misję po studiach. I nie utrzymywał kontakt, ale miałem mgliste pojęcie może ona być wracających z jego misji na całym tym okresie. Więc napisałem i wyjaśnił, że byłem zainteresowany mormonizmu ale nie chcę usiąść z nieznajomym, który jest w zasadzie co misjonarz. Chciałem posiedzieć z przyjacielem, który zrozumie, że może to prowadzić absolutnie nigdzie, ale chciałem o tym mówić otwarcie.

Dostała mój list dzień po powrocie ze swojej misji. Moment był dość niezwykły. Pod koniec swojej misji czuła, że ​​nie skończył, co chciała zrobić i tak ona modliła się do Boga, że ​​nie byłoby szans na jej robić pracę misyjną, gdziekolwiek idzie dalej. Dla niej ten list wydawał się niezwykły odpowiedź na modlitwy. Jej rodzice mieszkali w New Jersey, około godziny od których żyłem. Zaczęliśmy się regularne spotkania. Zacząłem czytać Księgę Mormona i próbuje sobie wyobrazić moje życie jako Dniach Ostatnich Świętego, który miał ogromny zmiana w myśleniu.

Byłaś jeszcze w seminarium?

Tak! Niewygodne, prawda? Byłem dość tajemniczy temat. I nie w tym momencie podjął decyzję, ale o marcu zacząłem przeżywać Słowo Mądrości. Pomyślałem, że jeśli chcę być ochrzczony, co musiałem wiedzieć mógłbym żyć te standardy przed zrobiłem zaangażowanie chrztu. Ciągle Słowo Mądrości za około sześć miesięcy, zanim zostałem ochrzczony. To powiedział, że "za najsłabszy ze wszystkich świętych", więc pomyślałem, że ja! Byłem zdecydowanie zainspirowana Alma 32. To był jeden z fragmentów Księgi Mormona, który mówił do mnie w sposób najbardziej bezpośredni. Spodobał mi się pomysł widząc, jak ta nowa wiara smakowało. Co to będzie jak? Jak by to zmienić swoje życie i żyć w ten sposób do wyboru wierzyć?

Lifestyle odwołań Mormoni wielu nowych nawróconych, ale nie mówić do mnie w ten sam sposób. I były elementy kultury, które znalazłem naprawdę denerwujące: rasistowski historia była bardzo niepokojące dla mnie fakt, że szkolił się pastor i byłem rozważa przyłączenie się do kościoła, w którym jako kobieta bym nie władza kościelna w ogóle był niezwykle przygnębiające w tym czasie. Miałem więc sporo zagadnień kultury, że muszę pracować.

Minęło sporo czasu i nie został ochrzczony dopiero we wrześniu 1993 roku. Byłem na samym początku mojego starszego roku seminarium i wyborze tematu pracy dyplomowej. Warto pamiętać, że wrzesień 1993 roku nie był szczęśliwy czas, aby być liberalne feministki w Kościele. Czytałem w New York Times na temat ekskomuniki, które zostały dzieje i postanowiłem zrobić moją tezę o tych ekskomuniki. Mój doradca faktycznie nie zrealizować dopiero później, że właśnie został ochrzczony jako Mormona.

To było tak surowo. Po prostu nie czują się gotowi do dzielenia fakt mojego nawrócenia z bardzo wielu ludzi w ogóle. Nie byłem pewien jak to będzie brzmieć i na pewno nie był przygotowany do obrony mormonizm jeśli środowisko okazały się wrogie. To było trudne, ponieważ jestem całkowicie przejrzysty osoba. Nie jestem tajemnicą opiekun. Nie mogę nawet trzymać moje prezenty świąteczne w tajemnicy przed rodziną, ale tu trzymał to bardzo wielki sekret przez kilka miesięcy, co się zmieniło w moim życiu. Próbowałem przejść tę zupełnie nową religię, że jeszcze nie rozumieją kulturowo i starałem się znaleźć zupełnie nową ścieżkę kariery. Było to zarówno ekscytujące i przerażające.

Mój mąż, oczywiście, wiedział, co się dzieje. On starał się być pomocne. Był zaniepokojony, ponieważ była to istotna zmiana, a on nie bardzo rozumiem o co chodziło, ale nie było bardzo długo zanim przybył na pokładzie całkowicie i wspierał mnie, co chciałem zrobić. Były jednak inne osoby w mojej rodzinie i moim kręgu znajomych-kiedy w końcu powiedział ludziach, którzy byli bardzo zdenerwowani.

Jesteś osiedlili się na karierę w publikacji, a teraz edytować i pisać książki o religii. Po prostu miał książka wyjdzie tej jesieni nazwie świętość Flunking. To kroniki swoją próbę naśladowania inną praktykę religijną w każdym miesiącu. Czy możesz mi powiedzieć w jaki sposób wpadł na pomysł tej książki?

Pomysł nie był mój. To przyszło od wydawcy. Chcieli sposób zaprezentować niektóre z duchowych klasyków z przeszłości na ich liście, które ich zdaniem są istotne do dzisiaj jeszcze w dużej mierze nieodkrytych. Więc ich ideą było, aby ktoś napisać humorystyczny pamiętnik czytania dwanaście duchowych klasyków. Wybrali mnie, bo znał mnie i myślała, że ​​jestem zabawny, a ponieważ nie jestem katolikiem i zbliży teksty ze świeżymi oczami, jako ktoś, kto nie musi czcić świętych.

Ale od razu powiedział: "Cóż, nie sądzę, że to bardzo interesujące po prostu czytać o kimś innym czytania. Muszę coś robić, aby odpowiadał każdy z tych odczytów. "Więc opracowała harmonogram praktyk duchowych, które idą z każdego miesiąca 2009 roku. Na przykład, kiedy czytałem o Ojców Pustyni i matek, chciałbym zrobić jakieś rygorystyczne ascetycznej praktyki. Nie było na długo przed praktyki stały się tematem książki i odczyty stał miejski. A potem nie było na długo zanim po prostu zacząłem nie. Książka nie była pierwotnie będzie o awarii w jakikolwiek sposób. Chcieli, żebym był przykład! Czułem się jak oszustwa, bo przechowywane nie.

W listopadzie 2009 roku, pod koniec mojego projektu, mój redaktor zapytał, jak to się dzieje. Powiedziałem: "bardzo źle". Byłem naprawdę zakłopotany, aby powiedzieć jej, bo czułem, że nie tylko nie na praktykach, ale również nie w zadaniach wydawca miał określonymi dla mnie zrobić.

Powiedziała, bardzo mądrze, "Make książkę o tym, o rzeczywistości duchowej awarii i jak staramy się nie spełniają."

Chciałbym móc powiedzieć, że natychmiast przyjęli pomysł i czułem się komfortowo Umieszczając wszystkie niepowodzenia tam. Ale to było bardzo ciężko się przyznać, jak płytkie mogę być i jak distractible jestem.

Teraz, że książka nie jest i słyszę od czytelników, Zdaję sobie sprawę, jak powszechne jest to. To nie tylko mormoni, którzy walczą z porażki. To na pewno nie tylko ja. Właśnie dostałem tweet od rabina, co usłyszałem od moich wielu rodzajów różnych czytelników katolickich i protestanckich. I nie dość zrozumiał, jak uniwersalny to uczucie jest to, że zawodzą.

Czy rok zmienił sposób czcicie?

Doszedłem do kilku realizacjach w trakcie pisania książki. Jednym z nich jest to, że praktyki duchowe generalnie powinny być podejmowane z innymi ludźmi. Mój pomysł na siedząco i próbuje te rzeczy indywidualnie była nierozważna, mówiąc delikatnie. "Urojeniowe" to sposób umieścić go w książce.

Większość praktyk duchowych pochodzi w społeczności. Jeśli spojrzeć na historię stałej modlitwie godzinnym lub Modlitwy Jezusa, wszystko to wywodzi się wspólnot zakonnych. Mogą one być dostosowane do indywidualnego użytku, ale nie jest to w jaki sposób były pierwotnie przeznaczone. Więc gdybym miał to wszystko robić od nowa, na pewno bym spróbować praktyk duchowych z innymi ludźmi.

Inna sprawa, dowiedziałem się, że istnieją różne praktyki duchowe dla jakiegoś powodu. To nie tylko oczekiwać, że ta sama osoba będzie rezonować z modlitwy kontemplacyjnej i aktywnej sprawiedliwości podejmowania i lectio divina i postu. To absurd. A przecież wielu z nas oczekiwać, że jedziemy na sukces równie w ogóle z tych praktyk. To nie tylko jak Bóg stworzył nas.

Jest tak wiele różnych sposobów, aby wielbić Boga. Dowiedziałem się na własnej skórze, że nie jestem tak kontemplacyjny osoba jak sobie wyobrażałem, że będę. Dla mnie siadając z moich własnych myśli przez dwadzieścia lub trzydzieści minut nie było czci doświadczenie, a ja z pewnością czułem, że czczą Boga, kiedy ćwiczyłem gościnności lub hojności. Inni jednak, żerują na kontemplacyjnego praktyce i nie może przeżyć bez niego.

Innym swoich bieżących projektów jest tweet Biblia. Czy możesz mi powiedzieć o tym?

Robiłem to za nieco ponad dwóch lat. Jest to projekt roku trzy i pół, więc jestem dość dobrze do niego, a Bóg nie uderzył mnie z piorunem jeszcze. (Nie chcę przez to powiedzieć, że nie może się wydarzyć w przyszłym roku.) Projekt jest tweet się w rozdziale Biblii z humorystycznym komentarzem na co dzień i zrobić całą Biblię, pomijając niczego. Jednym z powodów stojących za to, że czuję się bardzo wybredne co do kanonu jako całości i dlatego zdecydowaliśmy się przywilejem niektóre części Biblii i całkowicie ignorować innych. To zrobić. Wszyscy to zrobić. Liberałowie to zrobić poprzez umieszczenie słowa Jezusa czerwonymi literami, jakby to najważniejsze kiedykolwiek i konserwatyści to zrobić poprzez biblijnych dwa wiersze o homoseksualizmie i mówiąc, że to najważniejsza rzecz w Biblii. Każdy z nas mają tendencję do ignorowania biblijnych bardzo trudnych standardów opieki nad ubogimi.

Jednak projekt ma być śmieszne. To jego głównym celem. I próbuje zrobić to zabrzmieć wszystkie zarozumiały i ważne jest przewidywanie oczekiwań, które nie są uczciwe podniecić. Jestem na Twitterze jako janariess @ if ktoś chciałby postępować zgodnie z projektem.

Dużo pisania jest dowcipny. Czy zawsze widzisz siebie jako pisarza humoru?

Myślę, że humor jest ogromnie pomocny mechanizm radzenia sobie w religii iw związkach, ale nigdy nie używany, aby myśleć o sobie jako bardzo zabawne. Kilka lat temu napisałem satyryczny blogu i zacząłem kontakt z ludźmi, "Och, jesteś naprawdę zabawne!" To mnie zaskoczyło, ponieważ w mojej rodzinie pochodzenia jestem najmniej zabawny człowiek. A mój mąż jest jednym z najbardziej zabawnych ludzi, jakiego kiedykolwiek spotkałem. Nigdy nie myślałem o sobie jako szczególnie zabawne, dopóki dobrze mi w latach trzydziestych.

Humor ma wspaniały sposób na przełamywanie barier między ludźmi i między grupami. Jak osłoną boczną wielu różnych religii, powiedziałbym, że humor jest dobry częścią. Cieszę się, zaprzyjaźnić się z każdego, kto umie się śmiać ze sobą.

Rozpoczęcie seminarium, to planuje się przeznaczyć znaczną część swojego życia do pracy kościelnej, ale teraz twoja praca kościół pochodzi przelewu, a nie jako zadanie wybrać. W jaki sposób, że przesunięcie odczuwalne dla Ciebie?

Odkąd dołączył do Kościoła, już serwowane w przywództwa w każdy pomocniczy. Jestem obecnie podstawowa sekretarz. Uwielbiam system telefonicznych. Myślę, że to jeden z elementów genius Mormoni. Uwielbiam koncepcję, że każdy ma coś zrobić, że ludzie muszą dostać w swoje ręce brudne. To nie jest religijny, to po prostu podstawowym zachowania organizacyjne: wszyscy zaangażowani w organizację są inwestowane w sukces tej organizacji. Ale geniusz religijny jest to, że żyjemy na teologiczną ideału: mamy z kapłaństwa wszystkich wierzących.

Myślałem o tym na naszym oddziale Christmas party. Po kolacji było bardzo chaotyczne, dzieciaki biegają, a mój mąż był tak zmęczony i po prostu chciał ciszę i spokój, więc wziął naszą córkę i odszedł. Całkowicie zrozumiałe. Ale pod koniec nocy cała reszta z nas zatrzymali do zamiatania podłogi, odłożyć tabele, część się resztki. Cały wieczór został zaplanowany i wykonany przez pracę wolontariuszy. To niesamowite.

Drugą stroną tego jest jednak to, że możemy być za pomocą system wywołujący znacznie lepiej niż my, zwracając uwagę na dary ludzi bardziej celowo. Myślimy o powołaniach w kategoriach, co ma oddział potrzebujesz teraz? Albo co ma oddział trzeba wczoraj? Istnieje pilna potrzeba wypełnienia przestrzeń dostępną z nikim, i to nie koniecznie najzdrowsze podejście w zakresie rozpoznawania darów ludzi i pomagając im rozwijać swoje dary.

Mówiłeś o realizacji przyjechałeś do z pracy na Flunking świętość, że religia jest najbardziej satysfakcjonujące, gdy są one z innymi ludźmi. Czy możesz opowiedzieć trochę o roli społeczności w Mormoni?

W Mormoni Chcę żebyśmy byli bardziej z naciskiem na wspólnych praktyk duchowych, a nie tylko indywidualnego poświęcenia. Schodzili do narożnika, aby się modlić lub modląc się jak rodziny jest bardzo ważne, oczywiście. Ale kiedy jako mormonów chodzą do kościoła nie jesteśmy naprawdę tam się modlić. Jesteśmy tam się uczyć. Mamy spodziewać się nauczyć podstaw w zakresie informacji zawartych w Ewangelii Nauki, a następnie przyjąć, że w naszych własnych domach.

My również nie modlą jako grupy dla siebie. Jeśli ktoś przez ciężki okres, powiem: "Niech Modlę się za ciebie?" Jeżeli mówi tak, podnieść rękę i modlić się za jej prawej stronie. Wielu mormonów okaże się, że naprawdę nieswojo, ponieważ nie jest to tylko część naszej kultury. Dlaczego nie jest częścią naszej kultury? Jesteśmy kazał to zrobić w Piśmie.

Ale jedna z rzeczy, że mormoni robią dobrze jest wspólnota. Myślałem o tym, dlaczego nasza społeczność jest, szczerze mówiąc, przełożony na wiele wspólnot religijnych mam obserwowanych. To brzmi szowinistycznym, ale mocno wierzę, że jedno z uderzeń geniuszu w organizacji naszego Kościoła jest to, że mamy ten staroświecki modelu wspólnotowego, gdzie chodzi do kościoła na podstawie geografii i bez innych czynników. Kiedy pozostawiona własnemu losowi, ludzie mają tendencję do kościoła, gdzie są one wygodne duchowo, politycznie i społeczno-ekonomicznym. Ale nasze oddziały są miszmasz ludzi wszystkich klasie ekonomicznej i potrzeb, każdego politycznego skrajność.

To nie znajdziesz tego modelu nigdzie indziej w Ameryce. To wyjątkowa. Katolicki model stosowany jest bardzo podobne, ale katolicy teraz zdecydował, przynajmniej w Stanach Zjednoczonych, że mogą iść do kościoła, gdzie im się podoba. Nie mamy tego luksusu w Mormoni.

Gdzie ja mieszkam w Cincinnati, moim okręgu obejmuje połowę miasta rdzenia i części przedmieść. Więc są ludzie, którzy zmagają się z biedą i strasznie tam są ludzie, którzy żyją w Indian Hill, jeden z najbogatszych dzielnic w Stanach Zjednoczonych, wszystkie w tej samej wspólnoty religijnej. Nigdy nie zobaczyć ten rodzaj radykalnego zróżnicowania gospodarczego gdziekolwiek indziej. I przynosi zupełnie inną dynamikę do tej wspólnoty.

Kiedy byłam całkiem nowy w Kościele, myślałem, że udział w pobliżu, gdzie mieszkał po prostu coś, co ludzie zrobili. Nie rozumiałam, że nie będę mógł mieć powołanie lub rekomendacji świątynnej, gdybym nie wziął udziału moim okręgu domu. Więc kiedy przeniósł się z Princeton, New Jersey do małego miasteczka poza Lexington, Kentucky, starałem się iść do kościoła w Lexington, więc mogłem być częścią społeczności uniwersyteckiej i mają więcej wspólnego z tymi I czczony. Ale stało się jasne, że jeśli chcę mieć powołanie, że muszę być zaangażowany w oddziale, gdzie mieszkał. Okazało się być jednym z największych błogosławieństw w moim życiu. Byłem zmuszony do życia w tej społeczności w pełni, aby być całkowicie zainwestowane. Znalazłem ludzi, że miałem tak źle oceniany mieli tak dużo do mnie uczyć.

W skrócie

Jana Riess

Lokalizacja: Cincinnati, OH

Wiek: 42

Stan cywilny: żonaty

Dzieci: Jedna córka

Zawód: redaktor i pisarz

Konwersja? Wrzesień 1993

Szkoły ukończone: Wellesley College, Princeton Theological Seminary, Columbia University

Używane języki: Angielski w domu

Ulubiony hymn: "Bądź My Vision" (nie w LDS Hymnal)

Na stronach internetowych: http://blog.beliefnet.com/flunkingsainthood/~~pobj

Wywiad przez Annette Pimentel . Zdjęcia wykorzystane za zgodą.

Podziel się tym artykułem: