Sa isang sulyap

Raquel Johnston ay isang dating Cuban refugee sino ang dumating sa America sa edad na 10. Kabilang sa mga bendisyon na natuklasan niya sa Estados Unidos, Raquel natutunan ang halaga ng pag-aaral at naging convert sa Iglesia. Siya ay lumipas na ang parehong mga legacies sa sa kanyang pitong anak.

Sabihin mo sa akin tungkol sa paparating sa Estados Unidos.

Ako ay nagmula sa Estados Unidos bilang isang anak sa aking mga magulang. Ako ay 10 at ang aking kapatid na lalaki ay 11. Ang aking tatay ay naging isang sarhento sa Batista ng hukbo (ang Cuban diktador sa kapangyarihan sa nakaraang Castro). Matapos ang pag-aalsa sa kung aling Castro bagsak Batista sa 1959, sa mga tagasunod ng Batista ay ina kinuha ang at ay hindi pinahihintulutang mag-iwan ng isla. Maraming mga miyembro ng aking pamilya ay kaakibat ng Batista ni rehimen, at ang aking ama gusto mong magpadala sa amin sa labas ng bansa para sa kaligtasan. Ang kanyang buhay ay napaka nasa panganib dahil siya ay itinuturing na bahagi ng oposisyon.

Isa sa mga panlabas na expression ng pagsalungat ay kapag ang aking ama na nakuha sa parehong aking kapatid na lalaki at ako out sa paaralan sa lalong madaling siya natuklasan na tayo ay ina-itinuro Komunismo at hindi paniniwala sa diyos. Hindi kami pumasok sa paaralan para sa siyam na buwan dahil siya ay hindi handa upang payagan ang kanyang mga anak na indoctrinated sa isang ideolohiya may poot sa kanya, kahit na ito sinadya pagkakabilanggo.

Ang aking nanay, gayunpaman, sinabi hindi siya gusto magbuwag ang pamilya. Kaya, ang aking ama kinuha ng isang pakikipagsapalaran at binayaran para sa isang chartered flight out sa Cuba. Maaaring siya ay naaresto sa anumang oras, kahit na sa airport bilang kami ay umaalis. Kaya siya coached ang aking kapatid na lalaki at sa akin upang magpatuloy sa pagsakay sa eroplano sa flight kung sinuman ang dumating sa kumuha sa kanya. Kinuha namin walang personal na ari-arian sa amin - lahat ako ay nagkaroon ng isang maliit na hanbag na may ilang mga libro pamilya.

Raquel sa kanyang ina

Kami nagpunta sa Florida at tinanong para sa pampulitika ng pagpapakupkop laban, ngunit US Immigration nagbigay sa amin ng isang hard oras dahil Castro pa rin ay hindi isang nakumpirma komunista pagbabanta. Cubans ay pagbaha sa Florida, pati na ito ay matatagpuan lamang 90 km ang layo, ay may parehong klima, at pakiramdam nakatulong sa amin na malapit sa aming tinubuang-bayan. Maraming mga Cubans Nais manatiling malapit. Walang sinuman ang naisip magiging matagal bago Castro ay nahulog.

Ito ay naging mas mahirap at mas mahirap para sa mga refugee upang makahanap ng trabaho dahil ang lokal na imprastraktura ay hindi sumusuporta sa gayon maraming mga tao. Gayundin, ang karamihan sa mga Cubans, kabilang ang aming pamilya, ay nagkaroon ng isang wika hadlang na limitado ang magagamit na mga trabaho kahit na higit pa. Ang aking tatay ay nagtatrabaho dalawang trabaho, bilang isang tagalinis sa isang ospital at bilang dishwasher sa isang restaurant, ngunit iyon ay ang lahat ng kaya niyang makuha. Aking ina Hindi mahanap ng trabaho. Ito ay ang parehong para sa lahat ng tao mula sa Cuba - kahit na mga doktor at mga abogado; walang mahanap magkano ang trabaho. Ang apat na sa amin ay nakatira sa isang maliit na one-bedroom apartment na may ilan sa aking mga uncles.

Ang pamahalaan ay lumikha ng Cuban Program pagpapatira upang matulungan ang Cubans paglipat sa iba pang mga estado upang makahanap ng trabaho. Namin itinuturing New York ngunit ang aking ama nagpasya hindi namin ma-mabuhay doon dahil sa malamig na Winters. Pagkatapos, kapatid na lalaki aking ng iyong ina nagpasyang subukan California dahil siya narinig nagkaroon ng maraming trabaho at ang klima ay mainit-init at kaaya-aya. Ang isang buwan mamaya namin nakuha ng isang sulat mula sa kanya ng pagsasabi sa amin siya ay nagkaroon ang lahat ng bagay handa na para sa amin upang lumipat sa Los Angeles. Nagkaroon ng maraming trabaho at maraming mga tao ay nagsalita Espanyol dahil sa lahat ng mga Mexicans. Hindi namin alam kung anumang bagay tungkol sa California, ngunit na kung paano kami napunta dito.

Ano ang paaralan tulad ng para sa iyo?

Wala sa amin nagsalita Ingles, kaya ginawa mga bagay na talagang mahirap. Wala sa mga paaralan sa Florida ay nagkaroon bilingual edukasyon sa oras, sa gayon ang lahat ng mga guro ay nagsalita Ingles lamang. Hindi nila maaaring makipag-ugnayan sa amin. Hindi namin ang ilan sa mga unang di-nagsasalita ng Ingles sa paaralan. Walang alam kung ano ang gagawin sa aking kapatid na lalaki at sa akin, kaya sila ay nagbigay sa amin worksheet math araw-araw. Gusto naming gawin ang mga pangako ng katapatan at pagkatapos ay gusto nilang ilagay sa amin na may isang pangalawa o mag-iwan sa amin nag-iisa at nais naming gawin worksheet, araw pagkatapos ng araw, dahil ang matematika ay ang unibersal na wika. Iyan ay kapag ako natutunan sa pag-ibig matematika. Kami ay naging napakabuti sa ito masyadong mabilis dahil sa ang lahat ng mga pagsasanay.

Isang araw, ang punong-guro na tinatawag sa amin at threatened upang kumilos sa amin, na kung saan ay napaka-nakakatakot para sa atin bilang maliit na bata. Hindi namin naintindihan kung ano ang nangyayari. Pagkatapos nito, ang aking ama ay dumating sa paaralan at sa tulong ng isang tagasalin ng sinabi hindi siya tumayo para sa kanyang mga anak na threatened kapag hindi ito magkakaroon ng anumang halimbawa sa sitwasyon. Ang punong-guro sinabi na nais naming mayroon na dumalo sa mga klase sa gabi na matutong magsalita ng Ingles. Ang aking kapatid na lalaki at ako makapagsimula ng pagpunta sa adult na edukasyon at mga klase sa tag-araw ng paaralan upang subukan upang malaman ang wika. Iyon ay isang malaking punto Ino. Alalahanin ako tumatakbo tahanan at pagbabahagi sa aking ina, na may mahusay na kaguluhan, kung paano ang ESL guro ay kinuha ng isang maliit na mesa at sinabi "la bakulod talahanayan ..." at liwanag ay isang nawala off sa aking ulo. Ito ay talagang kapana-panabik para sa akin upang matuto upang kumonekta ang lahat ng mga salita ako ay pagdinig. Aming sinimulan ng pagbili ng mga libro comic masyadong - ng maraming mga larawan, ilang mga salita - at dahan-dahan ngunit tiyak naming natutunan Ingles.

Raquel at kanyang asawa

Sa panahong ito ng pakiramdam wala sa lugar at natatakot sa Florida, ang aking kapatid na lalaki at ako ay darating at pumunta sa paaralan sa pamamagitan ng aming apartment complex araw-araw. Nagkaroon ng isang mas lumang ginang ng bansa sa aming mga gusali na gusto bigyan kami ng cookies sa bawat oras na siya nakita sa amin darating bahay mula sa paaralan. Walang sinuman ang maaaring maunawaan sa amin o Alam na namin, kasama ang kanyang, ngunit siya Alam namin ay struggling, kaya siya ginawang maliit na gawa ng kabutihan para sa amin. Hindi ko nakalimutan na.

Pagkatapos ng dalawang taon sa Florida (ako ay 12 at ang aking kapatid na lalaki ay 13), namin napunta sa California kung saan ang lahat ng tao naisip namin Mexican dahil kami ay nagsalita Espanyol. Ipaalam sa tingin namin sa kanila na dahil masyadong ito ay kumplikado upang ipaliwanag. Walang kahit na alam kung saan Cuba noon. Kapag kami ay dumating sa California, hindi namin maunawaan ang Mexicans - wika ang iba't ibang tunog. Ang parehong mga kultura ng Espanyol ngunit paglusong sa unang nagkaroon kami ng ilang mga kahirapan sa pakikipag-ugnayan sa isa't isa. Cubans magsalita talagang mabilis - sa amin, ito ay tila tulad ng mga Mexicans ay pag-awit ng kanilang mga salita. Ang kanilang pananalita tunog mabagal sa amin, ngunit kalaunan namin inangkop.

Namin inilipat sa isang maliit na apartment na pag-aari ng isang Mexican pamilya na nanirahan sa ibaba sa amin. Sila ay napaka maawain ng mga tao napaka katamtaman paraan. Ngunit, sila ay nawala sa Pic 'N I-save ang [Big Napakaraming] at bumili ng plastic plates at tasa, utensil, at pangunahing mga kaldero at pans. Sila donasyon ang lahat ng ito pati na rin ang bedding upang matulungan kaming makakuha ng isang ulo ng pagsisimula. Ang lahat ay tumingin maganda sa amin. Sila ay mauunawaan ang aming sitwasyon at ang kanilang pagkabukas-palad na ginawa ng isang malaking impression sa akin bilang isang bata.

Ang aking mga magulang ay nagtrabaho talagang mahirap. Ang aking ama ay nagkaroon ng dalawang mga trabaho, at sa aking ina kinuha ako kasama ng kanyang upang tumingin para sa trabaho. Ito ay isang beses kapag ikaw knocked sa pintuan at tinanong para sa trabaho halip ng pagpapadala sa isang resume tulad ng ginagawa namin ngayon. Aking ina ginawa ng grupo ng mga kakaiba mga trabaho. Gusto niya linisin, tahiin, kahit anong. Ang aking ama kalaunan binuksan ang kanyang sariling paghahatid ng negosyo at naging matagumpay. Siya ay magagawang magbigay ng mas mataas na edukasyon para sa kanyang mga anak. Pareho ang aking kapatid na lalaki at ako ay dinaluhan UCLA.

Marami sa aming mga miyembro ng pamilya ay hindi iniwan Cuba dahil hindi nila naisip ito ay magdudulot makakuha ng bilang masamang bilang ito ginawa. Ang ilan sa kanila ay nanirahan at namatay doon. Hindi namin kasama ang ilang sa mga masuwerte ang nag umalis sa bansa. Bawat magandang bagay na mayroon ako, utang ko sa bansang ito at ang Diyos ibinigay na mga kalayaan na ang makukuha dito.

Paano mo bumuo ng tulad ng pag-ibig para sa edukasyon?

Paaralan ay mahirap na taon muna sa LA. Malabata taon ay mahirap dahil gusto mong maging isang bahagi ng lahat ng bagay, ngunit sa aking mga sitwasyong ito ay imposible - iba't ibang kultura, iba't ibang wika, at sa aking mga magulang ay mangmang at hindi maaaring makipag-usap sa mga tauhan ng paaralan upang matulungan kaming maging kasangkot sa mga aktibidad sa paaralan tulad ng mga klub, musika, o sports. Sa kabutihang palad, ang tagapayo sa paaralan ay kapaki-pakinabang.

Kami ay nagtrabaho dagdag na hard sa paaralan dahil sa aking mga magulang talagang naniwala sa edukasyon at sinabi sa amin kami ay napaka-masuwerte upang maging sa bansang ito. Kami ay naniniwala sa US ay ang pinakamalaking bansa sa mundo, sa lupain ng pagkakataon, at na maaari naming makamit ang anumang bagay na gusto naming upang makamit sa pamamagitan ng nagsusumikap. Ang aking mga magulang mapaalalahanan sa amin na nagkaroon kami nagtutulog sa Cuba, kami ay hindi kailanman sana ay nagkaroon ng edukasyon dahil lamang ang mga rich maaaring pumunta sa paaralan doon. Bahagi ng dahilan rebolusyon ang naganap sa Cuba noon ay dahil sa kamangmangan at kahirapan pagsira buhay. Hindi ka maaaring maging kung ano ang iyong dapat na maging, o sa ibang salita "makamit ang iyong mga potensyal na," maliban kung tumaas ka sa itaas kamangmangan.

Ang aking tatay ay tumagal sa amin sa library madalas at nais naming tingnan ng maraming mga libro. Hindi namin mai-kayang bayaran ng kahit ano kaya ang library ay naging aming mga paboritong lugar. Gusto naming makakuha ng Encyclopedia, mga diksyunaryo, ang lahat ng bagay. Nahuli namin ang pagkahilig para sa ito mahusay na lupa at nito pang-edukasyon mga pagkakataon.

Mga bagay ay lalo na mahirap para sa akin. Sa Cuba ako ay itinuturing na likas na matalino at ay applauded sa pamamagitan ng aking mga guro para sa aking kabutihan, ngunit sa America ako ay itinuturing bilang isang taong kulang intelligence dahil hindi ko maaaring makipag-usap. Ito ginawa sa akin mapagtanto na kapag mayroong isang wika barrier, ang mga tao kung minsan ay may posibilidad na pag-uri-uriin ang iba nang hindi tama. Ako ay nagkaroon ng isang matapang na oras at sumigaw ng maraming, ngunit ang aking mga magulang 'saloobin ay na pagiging dito ay isang regalo. Sila ay hindi kailanman nagsalita nang negatibo tungkol sa America. Sila ay lubos na suporta sa aming edukasyon. Sigasig na ito ay naipasa sa sa ating mga anak - ito ay bahagi ng aking mga magulang 'legacy.

Sa panahon ng junior high school, ako naabot ng isang punto ng pag-on kapag ako natanto na ako ay nagkaroon na tanggapin kung sino ako noon, sa na ito ay okay na hindi ako ay pagpunta sa maging tulad ng aking mga Amerikano mga kapantay. Ang aking pamana ay naiiba at sa aking pamilya ginawang mga bagay naiiba. Kami ay magsimula ng isang bagong buhay sa isang bagong bansa at ako ay may ilang handicaps na hindi pagpunta sa baguhin. Natatandaan ko kung paano isang araw sa panahon ng mga mapaghugis taon mataas na paaralan, ang aking ama nagtanong sa akin kung bakit ako sumigaw kaya magkano. Ibinahagi ko sa kanya kung paano hindi ako ay ina na tinanggap ng karamihan sa iba pang mga mag-aaral. Siya ay sumagot na kung minsan mga tao, sa pamamagitan ng kawalan ng kaalaman, itinuturing ang iba pa sa isang demeaning paraan ngunit hindi sila magkaroon ng kapangyarihan upang baguhin kung sino ako; lamang ang maaari kong gawin iyon. Sinabi niya sa akin na maaari kong panatilihin ang tapang sa kabila ng kung ano ang nangyayari sa paligid sa akin. Yaong mapagmahal na mga salita ng payo ginawa ang lahat ng mga pagkakaiba para sa akin, lalo na sa kung paano Nakita ko ang aking sarili sa paggalang sa iba. Upang araw na ito, ako pa rin magkaroon ng isang mahusay na pag-ibig para sa mga tinedyer dahil ako nakaranas ng maraming kahirapan sa aking sarili, habang ako ay lumalaki up.

Paano mo malaman ang tungkol sa Iglesia?

Ako ay itinaas Katoliko, kung saan lay-tao ay na panghinaan ng loob mula sa pagbasa ng Biblia at hindi mo maaaring makita o maunawaan kung ano ang nangyayari sa panahon ng masa dahil ito ay nasa Latin. Paikot ang oras na ako ay 13 taong gulang, Ang Ikalawang Vatican Council (Vatican II) ay gaganapin na ginawa ng ilang mga pagbabago at nagbukas ng mga pag-aaral para sa mga regular na miyembro. Ako makapagsimula sa pagbasa ng Biblia at pagkuha ng mga klase sa relihiyon. Ako rin nalutas upang manalangin sa Ama sa langit lamang. Tulad ng aking ginawa sa gayon, ang aking pag-ibig at tiwala sa Kanya tumaas. Ako nakabuo ng isang napaka real at personal na relasyon sa Kanya sa pamamagitan ng panalangin. Ako ay nagkaroon ng maraming mga katanungan at nagsimulang makakita ng mga pagkakaiba sa mga aral ng pananampalataya kung saan ako ay itinaas. Nakaramdam ako ng isang lumalagong pangangailangan at pagpapasiya upang ilagay ang mga aral ni Jesus Cristo sa pagsasagawa, hindi lamang ang sasambahin. Alam ko na ang Diyos mahal sa akin at noon ay kamalayan sa akin. Din ako nadama na gusto niya ibigay sa akin na may direksyon tulad sa kung ano ang gagawin sa aking buhay. Bilang ko basahin ang Bibliya, lalo na ako ay intrigued sa pamamagitan ng ang ideya ng mga propeta at mga apostol sa Lumang Tipan.

Pagkatapos ng mataas na paaralan, ako ay nagsimula ang aking mga undergraduate na pag-aaral sa UCLA. Kapag ako ay 19, missionaries lumalapit sa akin sa kalye na malapit sa campus UCLA. Hindi ako pamilyar sa mga iglesya sa oras na iyon. Kapag sila ibinabanta ang tanong na, "Ano ang gusto mong sabihin kung sinabi namin sa iyo doon ay isang propeta sa earth ngayon?" Sila ay nagkaroon ng aking pansin. Ito ay humantong sa isang talakayan tungkol sa paksang iyon at marami pang ibang mga bagay, at pagkatapos ay sila ay nagbigay sa akin ng isang Book ng taong may maraming asawa. Ipinangako ko Gusto ko itong basahin at ko, takpan upang masakop. Bilang ko basahin ang Aklat ng mga taong may maraming asawa at natutunan ang nalalaman tungkol sa ebanghelyo mula sa missionaries, ito ay hindi kapani-paniwala sa akin kung paano ang lahat ng bagay na ginawa kahulugan at kung paano ang lahat ng aking mga katanungan ay ina-nasagot. Napuno ng kagalakan, ako nagpatuloy upang ibahagi ang aking mga magulang ang lahat ng mga kahanga-hangang mga bagay na ako ay pag-aaral, at sila ay hindi masaya. Ito ay isang napakahirap oras para sa aming relasyon. Sila ay mahal sa akin at sa aking mga mahal sa kanila, ang ating pamilya ay napakalapit - kami ay lahat na bawat isa ay nagkaroon kami kapag dumating sa bansang ito - ngunit nagkaroon walang kompromiso sa magkabilang panig sa paksang ito. Sila ay shocked na Gusto ko ang unang upang iwanan ang pananampalataya ng aking ama pagkatapos kaya maraming mga henerasyon. Ang aking kapatid na lalaki, sa kabilang banda, mamaya ay naging isang Katoliko pari. Sila ay gaganapin sa akin pabalik mula sa pagsali sa simbahan hangga't maaari nila, at pagkatapos ay sinabi sa akin ako ay upang ilipat sa labas ng kanilang mga bahay kung Nakatanggap ako baptized. Nagpunta ako sa bahay ng isang LDS kasapi at magbuhos ng maraming luha.

Ang araw na ako ay baptized, isang bagay na hindi pangkaraniwang nangyari sa akin. Nakatanggap ako ng regalo ng Banal na Ghost at nalaman na ako ay ibinigay ng lakas upang tumayo nang mag-isa hindi lamang sa araw na iyon ngunit para sa maraming mga taon ng pagsunod. Sa ngayon, ang aking pamilya at ako reconciled at ang aming relasyon unti-unti pinabuting. Kumikilos sa kung ano ang alam ko na maging kanan ay isang napakahirap na bagay para sa akin upang gawin, ngunit ang pagpapasya ay tulad na. Ko na natutunan mula sa karanasang ito na minsan taon at taon pumasa bago mo makita ang lahat ng mga bendisyon gusto mo pa nasagot kung hindi mo sinabi yes kapag naibigay na ang pagkakataon. Maaari ko pa sinabi hindi! Ngunit dahil dito, ang aking buhay ay naging napaka-mayaman at abundantly pinagpala - hindi ko pa regretted aking desisyon.

Sabihin mo sa akin tungkol sa iyong asawa at mga anak.

Ang aking asawa ay isang katutubong California. Siya ay nagsilbi sa US Navy sa panahon ng Vietnam War para sa apat na taon habang ako ay nasa high school at kolehiyo. Siya ay pagtatapos ang kanyang huling taon sa UCLA kapag ako ay nakilala sa kanya. Ako ay baptized sa Abril 1970 at nagkakilala tayo na Agosto. Siya ay hindi isang taong may maraming asawa. Kami ay nahulog sa pag-ibig at may-asawa ay halos dalawang taon mamaya sa isang non-ng isang pananampalataya iglesia.

Bago ang aming kasal, ko sinabi sa kanya ng LDS Church ay ang lahat sa akin at ito ay isang bagay ako nagkaroon upang mabuhay. Sinabi niya nais niya sinusuportahan sa akin, kaya nagsimula siyang paparating sa simbahan sa akin pagkatapos naming ay may-asawa. Siya ay baptized dalawang taon mamaya. Ang isang taon matapos na, kami ay selyadong (kasal sa Iglesia) sa Los Angeles Temple. Mayroon kaming pitong anak - apat na batang babae, tatlong lalaki. Totoo sa aking mga magulang 'legacy, edukasyon ay bigyang-diin sa aming tahanan at lahat ng ating mga anak ay nawala sa kolehiyo. Ang lahat ng mga lalaki nagpunta sa Harvard, ang isang batang babae sa Wellesley, at tatlong mga batang babae sa BYU. Karamihan sa mga na nawala sa nagtapos sa programa.

Kailan ko sinabi sa aking ama na ang aking mga pinakalumang anak na lalaki ay tinanggap sa Harvard sinabi niya, "Hindi ba ito ang pinakamalaking bansa sa mundo? Kami dumating ng isang mahabang paraan mula sa paggupit tubo sa Cuba. "Ang mga ito ay kahanga-hangang mga anak, sila ang lahat mabuhay ang ebanghelyo. Sila ay naging magandang halimbawa sa aking mga magulang at na nakatulong sa kanila maging mas nagpapasalamat ng pananampalataya LDS. Lahat ng tatlong lalaki at isang babae Hinahain ang mga misyon para sa aming mga Iglesia at sa lahat ng pitong na-endowed. Ang lahat ng mga sakit at sakripisyo ay nagkakahalaga ito para sa aking mga pinag-apuhan. Ang aking pamilya ay nangangahulugan na ang lahat sa akin, kabilang ang mga tao na maunahan sa akin.

Ang aking asawa at ako lamang bantog 40 taon ng pag-aasawa. Ako kaya nagpapasalamat para sa kanyang pagmamahal at suporta sa buong taon. Ako din ang isang tatlong-beses na nakaligtas kanser at am kasalukuyang kanser libre. Kami ay nagkaroon ng maraming mga tagumpay at kabiguan - buhay ay hindi madali. Gayunpaman, gustung-gusto namin ang isa't isa at lamang panatilihin ang pagpunta, sinusubukan hindi upang ipaalam ang masamang bagay sirain ang mabuting bagay. Buhay nagtatanghal ng mga hamon at ang Diyos ay nagbigay sa amin ng lakas upang pasanin ang mga ito. Nahanap ko na mayroon ka upang makakuha ng sa iyong mga tuhod at makipag-usap sa Ama sa langit, hilingin sa Kanya upang matulungan kang gumawa ng mga ito sa pamamagitan ng matapang na bagay at kalooban niya.

Ko na sinubukan upang matulungan ang aking anak na maunawaan kung ano ang mga ito ay may kakayahang pagiging, ang kanilang mga potensyal na. Mayroon kang upang tulungan silang makuha ang pangitain - itakda ang kanilang pasyalan mataas upang maaari nilang makamit, tulad ng Ama sa langit ginawa para sa akin. Gawin ang parehong bagay para sa iyong mga anak: set na kapaligiran, hangga't sila ay may kakayahang pagkilala na kung ano ang iyong naging pagtuturo ay totoo. Hindi ko gusto ito kapag ang mga tao na makipag-usap tungkol sa masamang mga tinedyer. Mga bata kailangan ng maraming suporta, bigyan ng lakas at pag-asa, at tulong. Bagaman aking tinedyer na taon ay napakahirap, ang aking ama at ina hinihikayat sa akin. Hindi ko kailanman sana ay ginawa ito nang walang mga ito.

Sa isang pamilya kasal

Paano mo nakita ang tapang at lakas upang pagtagumpayan ang obstacles sa iyong buhay?

Tumingin ako pabalik sa aking pagbibinyag at magtaka kung paano ko ito ginawa. Ako ay napaka wimpy, lukob, at protektado; hindi kailanman kahit na gusto ko naging out sa aking sarili. Hindi ko pa rin tingin ko ginawa ito. Subalit ang Diyos ay naghahatid sa iyo. Hindi mo palaging makita ito kasama ang paraan.

Sa isang sulyap

Raquel Perez Johnston

Lokasyon: Escondido, San Diego, California

Edad: 62

Marital status: may-asawa 40 taon

Bata: Pitong-Anak (36yrs), anak na babae (35yrs), anak na babae (33yrs), Anak (32 taon), anak na babae (28yrs), anak na babae (25yrs), Anak (23yrs).

Trabaho: maybahay

Convert: Abril 4, 1970

Mga Paaralan dinaluhan: UCLA

Mga Wika Sinasalita sa Tahanan: Spanish at English

Mga Paboritong awit: "Maniwala ako kay Kristo" at "Ako ang Anak ng Diyos"

Interview sa pamamagitan ng Lyndsey Payzant Wells . Mga larawan na ginamit sa pahintulot.

Ibahagi ang artikulong ito: